استاندار سيستان و بلوچستان: عوامل انفجار زاهدان دستگير شدند زاهدان - استاندار سيستان و بلوچستان اعلام کرد: با تلاش نيروهاي جان بر کف امنيتي و اطلاعاتي، تعدادي از اعضا گروه تروريستي عامل انفجار درمسجد علي ابن ابيطالب (ع) زاهدان دستگير شدند.

عظيم مهربان بود . عظيم امانت دار معروفي بود دوست داشتني بود.  هر جا فرصتي مي يافت به ياري ديگران مي شتافت . اصلا  دوستانش او را همه كاره مي دانستند . از پست مسيئوليت  گرفته تا يك خدمه ساده ، براي او شغلها فرقي نمي كرد  ،  اين آدمها بودند كه به خود  ارزش مي دادند .
  شهيد عظيم زاري در سال 1341 در شهرستان زاهدان در خانواده اي متدين  و ديندار   ديده به جهان گشود  فرزند بزرگ خانواده بود از همان دوران كودكي علاقه شديدي به اهل بيت عليهم السلام داشت . كمك به پدر را در همان روزهاي اول زندگي خوب آموخته بود . با عشق به تحصيل دوران ابتدائي ، راهنمايي و دبيرستان را پشت  سر  گذاشت . عظيم چشمان  نافذي  داشت .  اهل علم و ادب بود . با موفقيت در آزمون سراسري قبول شد ولي پذيرفته شدن وي در آزمون مقارن با تعطيلي دانشگاهها در اوايل انقلاب اسلامي بود  بود .  فعاليت سياسي و  انقلابي  خود  را ازهمان  سالهاي  دبيرستان پا به پاي دوستان مبارزش آغاز كرد .  اهل برگزاري مراسم مذهبي بود . ساماندهي انجمن اسلامي دبيرستانش را به عهده داشت و اين فعاليت را تا بعد از دبيرستان نيز ادامه داد. در امر دفاع از اسلام و ايران از هيچ چيز هراس نمي كرد .در سال 1361 به جرگه سربازان نظام پيوست، دو ماه پس از آن ازدواج كرد . حاصل ازدواجش دوفرزند دختر بود .   صالح و پاكدامن ، خاطرات شيرين او در دوران سربازيش ، الطاف همه جانبه او به ديگران ، همه ي حرف و سخن هايي است كه هميشه ورد زبان دوستانش بوده  و هست . بعد از به پايان رساندن خدمت سربازي در استانداري مشغول به كار شد اما به علت علاقه وافري كه به اسلام و ترويج  آن خصوصا در زمينه فرهنگي داشت ، در سال 1365 وارد اداره كل تبليغات اسلامي سيستان و بلوچستان شد و به عنوان مسئول تداركات استان كه بخش عمده و مهمي از فعاليتهاي سازمان را پوشش مي داد معرفي گرديد . چهار سال انجام وظيفه صادقانه و در عين حال سرشار از خضوع و خشوع ، مدت كوتاهي بود اما خوب توانست ديگران  را مجذوب رفتار خويش نمايد . همه او را فرشته نجات خطاب مي كردند . هر وقت كاري به مانع برخورد مي كرد يا كسي دچار مشكلي مي شد  اين عظيم بود كه به ياريش مي شتافت و بالاخره موعد مقرر فرا رسيد . آن روز عظيم حال و هواي عجيبي داشت ، مدام از رفتن صحبت مي كرد پرواز به سوي  ابديت .... وقتي حكم ماموريت او به تهران جهت شركت در سمينار فرهنگي ، اداري و .... امضا ء شد ، انگار در پوست خود نمي گنجيد  امانتدار بچه هاي سازمان بود  ، همان روز اماتني هايشان را به آنها برگرداند هيچكس نمي دانست ماموريت عظيم بازگشتي ندارد . خلاصه 18/2/69 فرا رسيد و اين عظيم زارعي بود كه به همراه دو تن از دوستانش ، شهيد حجه الاسلام خاكسار و سرباز وظيفه قائم مصطفوي به ماموريت اعزام مي شد . ديده بوسي دوستانه !‌ زير لب خنده كنان مي گفت  : « اكر بار گران بوديم ، رفتيم  ..... 
از شهيد زارعي دو  دختر  به نامهاي افسانه و  فاطمه  به  يادگار  ماندند.

يادواره شهيدان  سيستان و بلوچستان ،با حضورمدير کل اين استان،امام جمعه زابل، فرماندار زاهدان، مديرکل فرهنگ و ارشاد و اسلامي وبنياد شهيد و امور ايثار گران ، مسئولان و خانواده‌هاي شهدا  در سالن اجتماعات اين اداره كل برگزار شد.

به گزارش روابط عمومي اداره کل تبليغات اسلامي سيستان و بلوچستان: اين مراسم با تلاوت آياتي چند از کلام الله مجيد توسط مهدي عليمحمدي مسئول دارالقرآن الکريم تبليغات اسلامي استان و پخش سرود جمهوري اسلامي ايران آغاز شد و سپس حجت‌الاسلام «صفر قربان‌پور»، دبير يادواره، ضمن گراميداشت ياد و خاطره اين شهدا و عرض خير مقدم به مدعوين و خانواده هاي معظم شهدا گفت: شهدا پايه‌گذار انقلاب بوده‌اند و تاكنون اين نظام به بركت قطره قطره خون آنها پا برجا بوده است.

وي اهداف برگزاري اين يادواره را تجليل از مقام شامخ شهيدان «عظيم زارعي»، حجت‌الاسلام «خاكسار» و شهيد سيد «قائم مصطفوي» كه طي حادثه‌اي در تيرماه 1369 در تنگه نصرت‌آباد شهيد شدند و همچنين گراميداشت حجت‌الاسلام شهيد «توكلي»، اولين شهيد محراب استان در رمضان سال گذشته عنوان كرد.

حجت‌الاسلام «طباطبايي»، امام‌جمعه شهرستان زابل، ضمن بيان آيه (ولا تحسبن الذين قتلوا في سبيل لله امواتا بل احيا عند ربهم يرزقون ) در بيانات خود به تفسير فلسفه شهادت، شهيد و پيرامون بزرگترين رخداد جهان هستي ،بعثت پيامبر اکرم (ص) پرداخت وگفت: شهيد يکي از گواهان روز قيامت است و در لحظه اي که بر زمين مي افتد فرشتگان درگاه الهي بر بالين او حاضرند .

حجت الاسلام طباطبايي افزود : ويژگي برتر حضرت عيسي صلح است و بزرگترين ويژگي پيامبر اکرم (ص) رحمت است و مسلما رحمت بالاتر از صلح است .

در ادامه برنامه جهانزاده رييس کانون مداحان استان با مداحي در وصف مقام شهيد، حاضرين در اين مراسم را به فيض رساند .

پخش کليپ يادواره ،قرائت دکلمه توسط دختر شهيد عظيم زارعي و بيانيه توسط محمد عباسيان از برنامه هاي بعدي اين يادواره بود.در پايان نيز از خانواده شهيدان و همچنين مسئولان و دست‌اندركاران با اهداي لوح تقدير شد. شايان ذکر است پس از اتمام يادواره شهداي اداره كل تبليغات اسلامي سيستان و بلوچستان، خانواده شهدا و مسئولان استان ضمن حضور در گلزار شهدا ياد و خاطره اين پرچم‌داران امامت و ولايت را گرامي‌داشته و سپس از کليه اعضاي خانواده هاي شهيدان به صرف ناهار پذيرايي شد.

قابل ذکر است که در ادامه برگزاري اين يادواره بعد از نماز مغرب و عشا زيارت عاشورا توسط خانوادهاي شهدا و پرسنل اداره کل تبليغات اسلامي استان در حسينيه شهيد عظيم زارعي قرائت شد

چكيده :

تاريخ اسلامي گواهي مي دهد كه پس از رسالت پيامبر گرامي اسلام (ص) امر خليفه‌اللهي به امام علي(ع) تعلق يافت و پس از او به فرزندان معصومش-عليهم السلام- واگذار گرديده است . چنانكه براي خلافت امام علي (ع) در حجه الوداع ، آيه كريمه « اليوم اكملت لكم دينكم و اتممت عليكم نعمتي » نازل گشت و همه اصحاب رسول مكرم (ص) در غدير خم و در مقابل آن پيامبر بزرگوار با امام علي (ع) دست بيعت داده و با خلافتش پس از رسول گرامي (ص) موافقت نمودند ؛ زيرا او را ارجمندتر از ديگر صحابه مي دانستند .

اما ديري نپاييد كه دنياطلبان  و تبهكاران با ايجاد رعب و وحشت در ميان مردم مسلمان ، سعي نمودند تا از عزت و سرافرازي آن امام و خاندانش (ع) بكاهند كه همه وقايع پس از ماجراي سقيفه بني ساعده تا معركه كربلا ، براي همين منظور بوده است و آنان سعي نمودند تا فقط خود را نزد مردم عزيز و محترم نشان دهند.

ولي در هيچ برهه از فعاليتشان براي تضعيف سربلندي كساني كه خداوند حق خلافت را برايشان تأييد كرده بود ، تاب نياوردند و مجبور گرديدند به شكست  تن دهند و براي هميشه از عزت ظاهري به ذلت ابدي برسند .

در اين مقاله تلاش گرديد تا ابتدا مفهوم عزت در فرهنگ اسلامي و شيعه علوي با استناد به آيات كريمه قرآن و اقوال امامان تبين گرديده ، سپس به چگونگي ارجمندي امام علي (ع) و فرزندان آن امام بزرگوار پرداخته و در پايان موجبات شكست غاصبان خلافت شيعه و ولايت علويي يعني امويان توسط طرفداران نهضت امام حسين (ع) بيان گردد.

واژه هاي كليدي : عزت ، ارجمندي ، ذلت ، خواري ، ننگ ، ولايت ، جنبش

يک اقدام اساسى در زمينه‏ى پيشرفت و عدالت، آن مسئله‏اى است که من در پيام نوروزى خطاب به ملت عزيز ايران عرض کردم؛ و آن مسئله‏ى مبارزه‏ى با اسراف، حرکت در سمت اصلاح الگوى مصرف، جلوگيرى از ولخرجى‏ها و تضييع اموال جامعه است؛ اين بسيار مسئله‏ى مهمى است. البته بار اوّلى نيست که ما اين مطلب را مطرح ميکنيم. من در همين ديدار اول سال، در نوبتهاى متعددى در همين جا خطاب به مردم عزيزمان درباره‏ى اسراف، درباره‏ى ولخرجى و تضييع اموال و لزوم صرفه‏جوئى مطالبى را عرض کردم؛ اما اين مسئله تمام نشده است؛ اين مقصود، آنچنان که بايد و شايد برآورده نشده است. لازم است به عنوان يک سياست، ما مسئله‏ى صرفه‏جوئى را در خطوط اساسى برنامه‏ريزى‏هايمان در سطوح مختلف اعمال کنيم. مردم عزيزمان توجه داشته باشند که  صرفه‏جوئى به معناى مصرف نکردن نيست؛ صرفه‏جوئى به معناى درست مصرف کردن، بجا مصرف کردن، ضايع نکردن مال، مصرف را کارآمد و ثمربخش کردن است. اسراف در اموال و در اقتصاد اين است که انسان مال را مصرف کند، بدون اينکه اين مصرف اثر و کارائى داشته باشد. مصرف بيهوده و مصرف هرز، در حقيقت هدر دادن مال است. جامعه‏ى ما بايد اين مطلب را به عنوان يک شعار هميشگى در مقابل داشته باشد؛ چون وضع جامعه‏ى ما از لحاظ مصرف، وضع خوبى نيست. اين را من عرض ميکنم؛ ما بايد اعتراف کنيم به اين مسئله. عادتهاى ما، سنتهاى ما، روشهاى غلطى که از اين و آن ياد گرفته‏ايم، ما را سوق داده است به زياده‏روى در مصرف به نحو اسراف. يک نسبتى بايد در جامعه ميان توليد و مصرف وجود داشته باشد؛ يک نسبت شايسته‏اى به سود توليد؛ يعنى توليد جامعه هميشه بايد بر مصرف جامعه افزايش داشته باشد. جامعه از توليد موجود کشور استفاده کند؛ آنچه که زيادى هست، صرف اعتلاى کشور شود.

۱- شفاي سرطان پسربچه سني در مسجد جمکران

در «مسجد جمکران» پسر بچه اي که اهل « زاهدان» است، شفا گرفته است که هم فيلم ويدئويي آن موجود است و هم نوار آن و نويسنده سؤال و جوابي را که از جناب «حاج آقاي موسوي» مديريت محترم مسجد با خود نوجوان و والده او نموده است، از نوار پياده شده و اينطور نقل شده است:

تاريخ مصاحبه: هيجدهم آبان ماه 1372.
سؤال: لطفاً خود را معرفي و اصل ماجراي شفا پيدا کردن را بيان کنيد.
جواب: بسم الله الرحمن الرحيم
من «سعيد چنداني»، 12 ساله هستم که حدود يک سال و هشت ماه به سرطان مبتلا بودم و دکترها جوابم نموده بودند.
 15روز قبل، شب چهارشنبه که به «مسجد جمکران» آمدم، در خواب ديدم نوري از پشت ديوار به طرف من مي آيد که اول ترسيدم، بعد خود را کنترل نموده و اين نور آمد به بدن من تماسي پيدا کرد و رفت و نور آنقدر زياد بود که من نتوانستم آن را کامل ببينم.

 بيدار شدم و باز خوابيدم تا صبح که از خواب بيدار شدم، ديدم بدون عصا مي توانم راه بروم و حالم خيلي خوب است تا شب جمعه در مسجد جمکران مانديم و در شب جمعه، مادرم بالاي سرم نشسته بود و به تلاوت قرآن مشغول بود، احساس کردم کسي بالاي سر من آمد و جملاتي را فرمود که من بايد يک کاري را انجام دهم، سه مرتبه هم جملات را بيان کرد.
من به مادر گفتم: « مادر! شما به من چيزي گفتي؟ »
گفت: « نه! من آهسته مشغول قرائت قرآنم. »
گفتم: « پس چه کسي با من حرف زد؟ »
گفت: « نمي دانم. »
هر چند، سعي کردم آن جملات را به ياد بياورم متأسفانه نشد و تا الان هم يادم نيامده است.
سؤال: سعيد جان! شما اهل کجا هستي؟
جواب: زاهدان.
سوال: کدام قسمت زاهدان؟
جواب: خود زاهدان.
سوال: کلاس چندمي؟
جواب: پنجم.
سوال: کدام مدرسه مي روي؟
جواب: محمد علي فائق.
سوال: شما قبل از شفا پيدا کردن، چه ناراحتي داشتي؟
جواب: غده سرطاني.
سوال: در کجاي بدنت بود؟
جواب: لگن و مثانه و شکم.
سوال: از چه جهت ناراحت بودي؟
جواب: راه رفتن و درد و ناراحتي که حتي با عصا هم نمي توانستم درست راه بروم، مرا بغل مي گرفتند.
سوال: دکترها چه گفتند؟
جواب: گفتند: ما نمي توانيم عمل کنيم و جوابم کردند و بعضي به مادرم مي گفتند بايد پايش را قطع کنيم.
سوال: شما در اين مدت، بيرون از منزل نمي رفتي؟
جواب: از وقتي که مرا عمل کرده براي نمونه برداري که سه ماه قبل بود، ديگر نتوانستم از خانه بيرون بروم.
سوال: در اين سه ماه چه مي کردي؟
جواب: خوابيده بودم و نمي توانستم راه بروم.
سوال: مي شود آدرس منزلتان را بگوييد.
جواب: بلي! زاهدان، کوي امام خميني، انتهاي شرقي، کوچه نعمت، پلاک 6، منزل آقاي چنداني.
سوال: شما چطور شد جمکران آمديد؟
جواب: مادرم مرا آورد.
سوال: چه احساسي داري الان که به مسجد جمکران آمده اي؟
جواب: خيلي احساس خوبي دارم و ناراحتيهايم همه برطرف شده.
سوال: بعد از اينکه شفا يافتي، دکتر رفتي؟
جواب: آري!
سوال: چه گفتند؟
جواب: تعجب کردند و مادرم به آنها گفت: ما دکتر ديگري داريم و او علاج کرده گفتند: کجاست؟ گفت: جمکران و آنها هم آدرس گرفتند و گفتند ما هم مي رويم.
سوال: شما قبل از اينکه شفا بگيري و قبل از خوابيدن، چه راز و نيازي کردي و با خود چي مي گفتي؟
جواب: گريه کردم و از خدا و امام زمان (عليه السلام) خواستم که اين درد از من برود و مرا شفا بدهد و بالأخره به نتيجه رسيدم و موفق شدم و خيلي راضيم.
سوال: شما براي معالجه کجا رفتيد؟
جواب: چند ماه قبل به بيمارستان «الوند» رفتيم. بعد دکتر گفت تکه برداري مي کنم، رفتم، بستري شدم و تکه برداري کردند. پس از چهار روز که بستري بودم، از حال رفتم، و سه چهار ماه نتوانستم اصلاً راه بروم و تمام خانواده ام، مأيوس بودند.
سوال: خيلي درد داشتي؟
جواب: آري!
سوال: الآن هيچ درد نداري؟
جواب: خير!
سوال: با چه چيزي شما را به اينجا آوردند؟
جواب: ماشين.
سوال: به چه نحو وارد مسجد شدي؟
جواب: تا نصف راه با عصا آمدم، نتوانستم، مرا بغل کردند و به مسجد آوردند.

سوال و جواب با مادر نوجوان سرطاني شفا يافته:

بسم الله الرحمن الرحيم
بر محمد و آل محمد صلوات!
براي خشنودي امام زمان (عليه السلام) صلوات! من از يک جهت ناراحت و از يک جهت خوشحال هستم و لذا نمي توانم درست صحبت کنم، ببخشيد.
اما ناراحتي من اين است که مي خواهم از اينجا بروم و جهت خوشحاليم آن است که فرزندم شفا پيدا کرده است.
بچه من يک سال و 8 ماه مريض بوده و به من چيزي نگفت. يعني فرزندم يک سال با درد ساخت و چيزي نگفت تا ناراحتي خيلي شديد شد و به من اظهار کرد. من او را نزد دکترهاي زاهدان بردم، به من گفتند بايد اين بچه را به تهران ببريد. او را به تهران آوردم و نمونه برداري کردند و گفتند: « غده سرطاني است. »
من بي اختيار شده و به سر و صورتم زدم و از آن روز به بعد که مرض او را فهميدم خواب راحت نداشتم و شبهاي طولاني را نمي دانم چه طور گذرانده و خواب به چشمان من نمي آمد.

 آنچه بلد بودم اين بود که: اول به نام خدا درود مي فرستادم و « الله اکبر» و « لااله الاالله» مي گفتم. چندين دوره تسبيح « لا اله الاالله» مي گفتم که اين نام خداست. بعداً به نام محمد صلي الله عليه و آله و بعد به نام حضرت مهدي (عليه السلام) و بقيه انبياء صلوات فرستادم؛ چون خواب که به چشمم نمي آمد، نمي خواستم بيکار باشم.
سوال: دکترها چه گفتند؟
جواب: گفتند: مادر سعيد! الان که بچه را از بين برده اي، براي ما آورده اي! و به من گفتند که سرطان است و علاج ندارد. گفتم تقصير من نيست، به من نگفت. به او گفتند: چرا نگفتي؟ گفت: من نمي دانستم که سرطان است. به هر حال دکترها عصباني شدند و به من گفتند ببرش.
چهار دکتر ما را جواب کردند. به بعضي از دکترها التماس کردم، گفتند: شيمي درماني مي کنيم تا چه پيش آيد. چند جلسه شيمي درماني کردند و هنوز زير برق نگذاشته بودند که من سعيد را به اينجا ( مسجد جمکران) آوردم.
وقتي به اينجا آمديم، روز سه شنبه بود و سعيد شب چهارشنبه، ساعت سه بعد از نصف شب، که تنها بود و من خودم مسجد بودم، خواب مي بيند؛ من آمدم ديدم بدون عصا دارد راه مي رود.
گفتم: سعيد جان! زود برو، چوب را بردار، چرا بدون عصا مي روي؟
گفت: من ديگر با پاي خودم مي توانم راه بروم و احتياجي به عصا ندارم. مگر من نيامدم اينجا که بدون چوب بروم؟
من و برادرش گفتيم لابد شوخي مي کند، و او گفت: من شفا گرفتم و خوابش را گفت.
برادرش گفت: « اگر راست مي گويي، بنشين. » نشست. « بلند شو»، بلند شد. « سينه خيز برو »، رفت. ديدم کاملاً خوب شده است. « الحمدالله رب العالمين.»
من به خاطر اينکه بچه ام را چشم نکنند و اسباب ناراحتي او را فراهم نکنند، گفتم به کسي نگويم تا بعداً براي متصدي مسجد نقل مي کنم.
شکر، «الحمدلله» بچه ام را آوردم اينجا، سالم شده و اميد است حضرت اجازه بدهد تا از خدمتش مرخص شويم.
در نوار ويدئويي از اين مادر سوال شده: چرا شما به « مسجد جمکران» آمدي؟
در جواب مي گويد: به خاطر خوابي که وقتي در بيمارستان تهران بودم، ديدم که مرا به اينجا راهنمايي کرده و گفتند: شفاي فرزند تو آنجاست.
سوال: ايشان چند ماه مريض احوال و بستري بود؟
جواب: از شهريورماه، که از شهريور تا آبان، ديگر هيچ نتوانست راه برود. در زاهدان پدرش او را بغل مي گرفت و از اين طرف به آن طرف و پيش دکتر مي برد و در مسافرت برادرش که همراه ما هست. چون بعد از نمونه برداري، به کلي از پا افتاد و عکسها و مدارک موجود است.
سوال: بعد از شفا هم او را پيش دکترها بردي؟
جواب: آري! و تعجب کردند و گفتند: چه کار کردي که اين بچه خوب شده؟
گفتم: ما يک دکتر داريم که پيش او بردم. گفت: کجاست؟ گفتم: «قم» « جمکران» و از سکه هاي امام زمان (عليه السلام) که شما داده بوديد، به آنها دادم. بخدا دکتر تعجب کرد، دکترش آدرس جمکران را نيز گرفت.
سوال: کدام دکتر بود؟
جواب: بيمارستان هزار تختخوابي (امام خميني) و نام دکتر هم «دکتر رفعت» و يک دکتر پاکستاني.
سوال: دقيقاً چه مدت است که اينجا هستي؟
جواب: نزديک يک برج است اينجا هستم و بايد حضرت امضا کند و اجازه دهد تا از اينجا بروم.
سوال: پدرش مي داند؟
جواب: آري! خودم تلفن زدم و همه تعجب کرده و باور نمي کنند که بچه خوب شده باشد.
سوال: محل شما اکثراً اهل تسنن هستند؟
جواب: بلي!
سوال: خودتان چطور؟
جواب: ما خودمان اهل تسنن و حنفي هستيم، پيرو دين، قرآن و اسلام هستيم.
سوال: حالا که امام زمان (عليه السلام) بچه شما را شفا داده، شما شيعه نمي شويد؟
جواب: امام زمان (ع) مال ما هم هست و تنها براي شما نيست.

آقاي زاهدي نقل مي کنند:
در سفري که اخيراً با حجت الاسلام سيد جواد گلپايگاني جهت افتتاح مسجد سراوان به زاهدان داشتم و جوياي حال اين خانواده شدم به دو نکته آگاهي يافتم:
1. ديدار اين نوجوان با مرحوم آيت الله العظمي گلپايگاني و سفارش ايشان به او که بايد جزو شاگردان مکتب امام صادق (عليه السلام) و از سربازان امام عصر ـ ارواحنا فداه ـ شوي.
2. مژده دادند که افراد خانواده اين نوجوان همه شيعه اثني عشري شده اند و اين قصه در نزد مردم آنجا مشهور است.»

منبع: كتاب  شيفتگان حضرت مهدي ج۲ ص۴۶ ـ از انتشارات مسجد جمكران

* * * * *

۱- عنايت حضرت بقيه الله (ارواحنا فداه) به نوجوان 13 ساله زاهدانى در مسجد مقدس جمكران

كرامات ، معجزات و عناياتى كه از ائمه اطهار عليه السلام صادر گشته و توسط راويان مورد اعتماد روايت شده ، و در كتابهاى مورد استناد ثبت گرديده ، منحصر به صدر اسلام و قرون اوليه اسلام نمى باشد، بلكه هر روز در گوشه و كنار جهان ، به ويژه در حرم ائمه هدى ، عليهم السلام معجزات و كرمات تازه اى تحقق مى يابد كه دليل حقانيت پيشوايان شيعه ، و مابه دلگرمى شيعيان مى باشد.
هر يك از شما يك يا چند معجزه در حرم مطهر ثامن الحجج امام على بن موسى الرضا - عليه السلام - ديده و يا شنيده ايد.
اكنون كه دوران فرمانروائى حضرت بقيه الله - ارواحنا فداه - مى باشد، همه روزه دهها نفر در اقطار و اكناف جهان با توسل به ذيل عنايت آن حضرت از امراض صعب العلاج و ديگر گرفتاريهاى خانمانسوز به طور معجزه آسا رهائى مى يابند، و براى هميشه خود را رهين عنايات آن حضرت مى دانند.
در اينجا يكى از اين كرامتها را كه در شب دوازدهم جمادى الاولى 1414 ه‍ در مسجد مقدس جمكران در مورد يك كودك 13 ساله زاهدانى انجام يافته براى نورانيت قلب خوانندگان گرامى مى آوريم:
اين كودك ((سعيد چندانى )) دانش آموز كلاس پنجم ابتدائى است كه در دبستان محمد على فائق ، در زاهدان متولد شده و بر شيوه عقايد اهل تسنن تربيت يافته است .
مادر سعيد اگر چه از لحاظ نسب به خاندان عصمت و طهارت منسوب است ولى او نيز سنى و حنفى است .
سعيد يك سال و هشت ماه پيش در يك تعميرگاه ماشين پايش مى لغزد و به چاهى كه روغن و فاضلاب تعميرگاه در آن مى ريخته مى افتد، و جراحتهاى مختلفى بر بدنش وارد مى شود، اين جراحتها بهبودى مى يابد ولى غده اى در ناحيه شكم پديد مى آيد، نخست خيال مى كنند كه فتق است ، ولى با گذشت چند ماه پزشكان معالج اظهار مى كنند كه غده سرطانى است و بايد او را براى معالجه به تهران ببرند.
او را به تهران مى آورند و در بيمارستان هزار تختخوابى بسترى مى كنند، پس ‍ از نمونه بردارى و احراز غده بدخيم سرطانى ، او را به بيمارستان الوند منتقل مى كنند، و غده اى به وزن يك كيلو و نيم از شكم او بيرون مى آورند ولى در مدت كوتاهى جاى غده پر مى شود، و پزشكان اظهار مى كنند كه با اين رشد سريع غده ، ديگر كارى از ما ساخته نيست .
مادر سعيد شبى در خواب مى بيند كه به او مى گويند: ((سعيد را ببريد به مسجد مقدس جمكران )).
طبعا يك زن سنى نمى داند كه مسجد جمكران يعنى چه ؟ ولى هنگامى كه خوابش را براى ديگران نقل مى كند، او را به مسجد جمكران قم راهنمائى مى كنند.
وى سعيد را با ديگر فرزندش ((محمد نعيم )) به قم مى آورد، و بلافاصله به مسجد مقدس جمكران مشرف مى شوند.
سعيد روز سه شنبه 11 جمادى الاولى 1414 ه‍يك ساعت و نيم بعد از ظهر وارد مسجد جمكران مى شود، خدام مسجد وضع او را كه به اين منوال مى بينند او را در اطاق شماره هشت زائر سراى مسجد اسكان مى دهند.
مادر سعيد اعمال مسجد را فرا مى گيرد، با پسرش محمد نعيم اعمال مسجد را انجام مى دهد، آنگاه عريضه اى تهيه مى كند و آن را در چاه مى اندازد، و با دلى سرشار از اميد به ذيل عنايت حضرت بقيه الله - ارواحنا فداه - متوسل مى شود.
شب فرا مى رسد و عاشقان حضرت بقيه الله - ارواحنا فداه - طبق رسم سنواتى (كه شبهاى چهارشنبه از راههاى دور و نزديك به مسجد مقدس ‍ صاحب الزمان در جمكران مشرف مى شوند) دسته دسته مى آيند، و در مسجد به عبادت و نيايش مى پردازند.
مشاهده اين شور و هيجان مردم در دل مادر سعيد طوفانى ايجاد مى كند، او نيز همراه دهها هزار زائر به عبادت و دعا و تضرع مى پردازد و شفاى فرزندش را از حضرت بقيه الله - ارواحنا فداه - با اصرار و الحاح مسئلت مى كند.
هنگامى كه به اطاق مسكونى اش در زائر سراى مسجد مى آيد، دو نفر از خادمان با اخلاص به اطاق او مى آيند و در آنجا عزادارى مى كنند و براى شفاى سعيد به طور دسته جمعى دست به دعا بر مى دارند.
سعيد مى گويد:
((درست ساعت 3 نيمه شب بود كه در عالم رويا ديدم نورى از پشت ديوارى ساطع شد و به طرف من به راه افتاد.
او يك انسان بود، ولى من از او فقط نور خيره كننده اى مى ديدم كه آهسته آهسته به من نزديك مى شد.
من اول مضطرب شدم ، ولى سعى كردم كه بر خودم مسلط شوم .
هنگامى كه نور به من رسيد به ناحيه سينه و شكم من اصابت كرد و برگشت .
من از خواب بيدار شدم و چيزى متوجه نشدم و باز هم خوابيدم .
صبح كه از خواب بيدار برخاستم ، سعى كردم كه خودم را به عصايم نزديك كنم و عصا را بردارم ، ناگاه متوجه شدم كه بدنم سبك شده و آن حالت درد شديد به كلى از من رفع شده است .
در آن وقت متوجه شدم كه شفا يافته ام و آن نور وجود مقدس حضرت صاحب الزمان عليه السلام بوده است .))
اين معجزه باهره و كرامت ظاهره ، در شب چهارشنبه 12 جمادى الاولى 1414 هجرى ، برابر با 5 آبان 1372 شمسى صادر گرديد.
سعيد با مادر و برادر خود سه شب در زائر سراى مسجد اقامت كردند، شب سوم كه شب جمعه بود عنايت ديگرى شد، كه اين بار در بيدارى انجام پذيرفت ، و اينك متن آن واقع از زبان سعيد:
((شب جمعه در اطاق شماره هشت نشسته بودم ، مادرم مشغول تلاوت قرآن بود، احساس كردم كه شخصى در كنار من نشست ، و براى من رهنمودها و دستورالعمل هايى را بيان فرمود.
چون سخنانش تمام شد برگشتم و كسى را نديدم ، از مادرم پرسيدم كه : مادر با من بودى ؟ گفت : من قرآن مى خوانم باتو نيستم .
پرسيدم : پس اين كى بود كه با من سخن مى گفت ؟ مادرم گفت : كسى در اينجا نيست .
در آن موقع پتو را بر سرم كشيدم و هر چه بر مغز خود فشار آوردم كه مطالب آن شخص را به خاطر بياورم چيزى به يادم نيامد.))
روز جمعه سعيد و مادرش به تهران باز مى گردند و به بيمارستان الوند مراجعه مى كنند، پس از عكسبردارى معلوم مى شود كه سعيد صحيح و سالم است و از غده بدخيم سرطانى هيچ خبرى نيست .
و بدين گونه اين كودك سعادتمند كه به حق ((سعيد)) نامگذارى شده از معجزات باهره حضرت بقيه الله - ارواحنا فداه - بهبودى كامل خود را در مى يابد.
دو هفته بعد (شب چهارشنبه 25 جمادى الاولى ، برابر با 19/8/72 سعيد با مادرش و برادرش محمد نعيم به جمكران آمده بود تا پيشانى ادب بر آستان مسجد حضرت صاحب الزمان بسايد، و از محضر مولا و مقتدايش ‍ تشكر نمايد. خوشبختانه حقير هم در مسجد بودم ، و از داستان شفا يافتن او آگاه بودم ، با او در دفتر مسجد رفتم و در حضور دهها نفر از دوستان ، مطالب بالا را از زبان سعيد بدون واسطه شنيدم .
مادرش از خوشحالى در پوست نمى گنجيد، و براى حضرت بقيه الله - ارواحنا فداه - پيوسته درود مى فرستاد، و سخنانى مى گفت كه از يك فرد سنى مذهب بسيار جالب بود، مثلا مى گفت : ((من نمى دانم الان امام زمان - عليه السلام - كجاست ؟ آيا در درياها كشتى ها را نجات مى دهد، و يا در آسمانها هواپيماها را نجات مى دهد!)). سعيد در اين سفر با كوله بارى از پرونده هاى پزشكى ، عكسها و آزمايشها آمده بود، كه آنها را به مشتاقان ارائه دهد، از اسناد پزشكى او توسط مسئولين مسجد فيلمبردارى شد، از خود سعيد و مادرش فيلمبردارى شد و سخنانشان ضبط گرديد. بى گمان خانواده ((چندانى )) در ميان خانواده هاى معتقد اهل سنت ، مبلغ صميمى و بى قرار حضرت بقيه الله - عجل الله تعالى فرجه الشريف - خواهند بود.

توضيح: متن كامل تشرف اين كودك 13 ساله و شفا يافتن به دست حضرت ولى عصر ارواحنا فداه در كتاب ((كريمه اهل بيت )) آمده است و نيز فيلم مصاحبه چندانى و مادرش در واحد فرهنگى كتابخانه عمومى حضرت ابوالفضل (ع ) موجود است . توضيح اينكه آقاى دكتر باهر به مناسبت ولادت فاطمه زهرا سلام الله عليها در كتابخانه عمومى حضرت ابوالفضل (ع ) در حضور آيت الله حاج سيد حجت چاوشى دانشجويان عزيز در ضمن سخنرانى ، داستان سعيد چندانى را بيان فرمودند كه خود معظم له معاينه كرده بودند. فرمودند: از عنايت امام زمان و مسجد مقدس جمكران بود. شفاى ايشان يك معجزه الهى بود. 

منبع:  كتاب مسجد مقدس جمكران، تجليگاه صاحب الزمان تاليف : سيد جعفر مير عظيمى

هشدار علماي الازهر مصر درباره مماشات جهان اسلام در قبال تهديدات آمريكا عليه ايران

گروهي از علماي برجسته دانشگاه الازهر مصر نسبت به بي توجهي و مماشات کشورهاي عربي و اسلامي در برابر تهديدات مستمر آمريكا مبني بر حمله نظامي به ايران هشدار دادند.

مهناز ، دانشجوي پزشکي بود که او را به زور پاي سفره عقد مردي نشاندند که به گفته خودش قاچاقچي و بي سواد بود ،مهناز اين زندگي را تاب نياورد اما زودتر از مرگ پدر نتوانست بگريزد و اکنون يکي از بهترين متخصصان کشور است.مهناز درست است که ديروز نه يک اقليت که تنها يک نفر بود امروزه هزاران نفر گشته ،اما این روند لاک پشت وار اعتراضي روزانه قربانيان بي شماري می گیرد ،ا تحول همچنان منوط به تحول در سطح آگاهي و بينش مرد خانواده باقي مانده است .اقدامات تک روانه هر زن گرچه بي تاثير نخواهد بود اما فقدان تاريخي هر گونه تشکل سازمان يافته از سوي زنان تحصيلکرده و مترقي بلوچ مانع از گسترش موج اين مبارزات در سطح جامعه شده است تا سنت زنده به گور کردن دختران در این دوران نیز همچنان با قوت به حیات خود ادامه دهد.

آری چنین است که این منطقه نیازمند یاری فرهنگی همه آحاد جامعه است و با استعانت از خداوند و مدد اولیای صالح او  بر آنیم تا بر این وظیفه ملی نگاهی دوباره بیفکنیم.